W łagodnych i umiarkowanych przypadkach leczenie zachowawcze, obejmujące noszenie szyny nadgarstkowej, iniekcje sterydowe czy fizjoterapię, może przynieść poprawę i jest zawsze pierwszym krokiem. Jeśli jednak objawy nawracają, nasilają się lub badanie elektrofizjologiczne wykazuje istotne uszkodzenie nerwu, zabieg chirurgiczny staje się najskuteczniejszym i często jedynym trwałym rozwiązaniem.

U wielu pacjentów drętwienie i mrowienie ustępują już w pierwszych dniach po zabiegu. Pełny powrót funkcji nerwu może jednak trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy – zależy to od stopnia i czasu trwania ucisku. Im dłużej nerw był uciśnięty, tym dłużej trwa jego regeneracja. W niektórych, zbyt późno zoperowanych przypadkach może nie dojść do całkowitego wycofania się objawów. Właśnie dlatego wczesna interwencja daje najlepsze rokowania.

Nawroty po prawidłowo wykonanej dekompresji kanału nadgarstka zdarzają się rzadko. W pojedynczych przypadkach może dojść do bliznowacenia w okolicy operowanego obszaru i ponownego ucisku nerwu, jednak dotyczy to zdecydowanej mniejszości pacjentów. Ryzyko nawrotu jest znacznie mniejsze niż w przypadku leczenia zachowawczego.

Zespół cieśni kanału nadgarstka często dotyczy obu kończyn, jednak operowanie obu nadgarstków jednocześnie nie jest zalecane – przede wszystkim ze względu na komfort pacjenta w okresie gojenia i konieczność posiadania sprawnej ręki do codziennego funkcjonowania. Zazwyczaj operujemy najpierw stronę bardziej objawową, a następnie drugą w odstępie kilku tygodni.