We wczesnych stadiach choroby możliwe jest zastosowanie metod nieoperacyjnych, takich jak iniekcje kolagenazy lub igłowa fasciotomia – metoda polegająca na przecięciu przykurczonych pasm przy użyciu igły. Są to jednak metody o ograniczonej skuteczności w zaawansowanych przypadkach i wyższym ryzyku nawrotu. Zabieg chirurgiczny pozostaje najbardziej skuteczną metodą leczenia przy zaawansowanym przykurczu – decyzję o wyborze metody podejmujemy wspólnie podczas konsultacji.

Powszechnie stosowanym kryterium kwalifikacji do zabiegu jest tzw. test stołowy – niemożność ułożenia dłoni płasko na płaskiej powierzchni. Nie warto jednak czekać zbyt długo – im bardziej zaawansowany przykurcz, tym trudniejszy zabieg i mniejsza szansa na pełny powrót sprawności. Wczesna konsultacja pozwala zaplanować leczenie w optymalnym momencie.

Niestety choroba Dupuytrena ma tendencję do nawrotów, szczególnie u pacjentów z genetyczną predyspozycją, silnym wywiadem rodzinnym lub tak zwaną skazą Dupuytrena. Nie oznacza to jednak, że zabieg traci sens – przynosi on długotrwałą ulgę i poprawę funkcji dłoni, a ewentualne nawroty mogą być leczone kolejnymi interwencjami.

Rehabilitacja jest kluczowym elementem leczenia i ma ogromny wpływ na ostateczny efekt. Po zabiegu wdrażane są ćwiczenia zwiększające zakres ruchu, a często również fizjoterapia i zaopatrzenie w specjalne ortezy utrzymujące palce w wyprostowanej pozycji. Systematyczna rehabilitacja znacząco poprawia końcowe wyniki leczenia.

Choroba Dupuytrena często dotyczy obu dłoni, jednak zazwyczaj w różnym stopniu zaawansowania. Operowanie obu dłoni jednocześnie jest możliwe, ale niezalecane – przede wszystkim ze względu na komfort pacjenta w okresie gojenia i potrzebę posiadania chociaż jednej sprawnej dłoni do codziennego funkcjonowania. O kolejności leczenia decydujemy indywidualnie podczas konsultacji.